Mikropenis to prącie o długości poniżej 7,5 cm w stanie wzwodu, podczas gdy średnia wynosi około 13 cm. Problem dotyczy około 0,5 procent mężczyzn, czyli setek tysięcy osób w samej Europie. Lekarze podkreślają, że nie ma on nic wspólnego z wyobrażeniami czy kompleksami – to jasno zdefiniowana jednostka chorobowa, odmienna od zaburzeń postrzegania własnego ciała.

Biologia, nie „defekt męskości”

Przyczyną mikropenisa jest niedobór testosteronu w kluczowych momentach rozwoju – jeszcze w życiu płodowym oraz w pierwszych latach po urodzeniu. Jeśli organizm nie wytwarza odpowiedniej ilości hormonów lub nie potrafi na nie reagować, rozwój penisa zostaje zahamowany.

Źródłem problemu mogą być zaburzenia hormonalne, choroby genetyczne czy nieprawidłowa praca przysadki mózgowej. Coraz częściej mówi się także o możliwym wpływie substancji zaburzających gospodarkę hormonalną, obecnych m.in. w plastiku, choć ta teoria nie została jednoznacznie potwierdzona.

Skutki wykraczające poza sypialnię

Lekarze i psychologowie zgodnie przyznają: konsekwencje mikropenisa rzadko ograniczają się do życia seksualnego. Wielu mężczyzn unika związków, szatni czy toalet publicznych. Częste są stany lękowe, depresja i poczucie wstydu.

Pacjenci nierzadko postrzegają siebie jako „niepełnowartościowych” i wycofują się z życia społecznego – mówią specjaliści. W skrajnych przypadkach problem prowadzi do myśli samobójczych.

Stracona szansa na leczenie

Mikropenis można wykryć już przy narodzinach, ale w praktyce pomiary bywają pomijane lub wykonywane nieprawidłowo. Wielu rodziców słyszy, że „wszystko się unormuje w okresie dojrzewania”. Często tak się jednak nie dzieje.

Tymczasem wczesna terapia hormonalna – zastosowana przed okresem dojrzewania – może przynieść bardzo dobre efekty. Podawanie testosteronu lub gonadotropin potrafi znacząco zwiększyć długość penisa. Po zakończeniu dojrzewania okno terapeutyczne się zamyka.

Co pozostaje dorosłym mężczyznom

Dla dorosłych pacjentów możliwości są znacznie ograniczone. Jedyną opcją medyczną pozostaje leczenie chirurgiczne, dostępne w wyspecjalizowanych ośrodkach. Problem w tym, że wielu mężczyzn nie wie, że taka pomoc w ogóle istnieje – albo latami nie decyduje się jej szukać.

Temat tabu, realne konsekwencje

Eksperci podkreślają, że największą barierą w leczeniu nie jest sama choroba, lecz milczenie. Wstyd i brak wiedzy sprawiają, że mężczyźni cierpią w samotności, a dzieci tracą szansę na skuteczną terapię.

Otwarte mówienie o mikropenisie jako problemie zdrowotnym – a nie powodzie do żartów – może sprawić, że kolejne osoby nie usłyszą diagnozy zbyt późno.

The post Cierpią w ciszy. Mikropenis – rzadki problem, o którym mężczyźni boją się mówić appeared first on bumber.pl.

To nie jest wyścig o rekordy. To wyścig z czasem, którego pacjenci nie mają– mówi prof. Dariusz Dobrowolski, kierujący tymi działaniami.

Jego głos jest spokojny, ale w słowach czuć napięcie osoby, która wie, że każdy dzień oczekiwania to dzień życia w mgle. Jeszcze niedawno ta mgła trwała niemal cztery lata. Dziś skurczyła się do około dwóch.

To nie abstrakcyjne skrócenie kolejki. To konkretna szansa dla człowieka, który znów chce przeczytać książkę, rozpoznać twarz wnuka czy po prostu samodzielnie wyjść do sklepu.

Sosnowiec nie działa w próżni. Jest filarem śląskiego ekosystemu transplantologii, który w ubiegłym roku dał nową rogówkę ponad 700 osobom. To blisko połowa wszystkich takich zabiegów w kraju. Katowicki Szpital Kolejowy dodaje do tej puli kolejne 265.

To efekt symbiozy, ścisłej współpracy, dzielenia się know-how – precyzuje profesor. Śląsk stał się w tej dziedzinie krajowym liderem. Ale nasza ambicja jest szersza.

Ambicja ta wyrasta z przemysłowej, twardej tradycji regionu, który dziś zamiast węgla i stali, przetwarza nadzieję. Szpital w Sosnowcu ma status ponadregionalny. Przyjeżdżają tu pacjenci z Małopolski, Świętokrzyskiego, Wielkopolski. To nie tylko logistyczne wyzwanie, ale, jak przyznaje Dobrowolski, „impuls do ciągłego podnoszenia poprzeczki i poczucie głębokiej odpowiedzialności”.

W gabinecie profesora rozmowa schodzi z liczb na konkretne historie. Każda z tych 327 operacji ma twarz. Dla młodego człowieka – to szansa na zdobycie zawodu, na niezależność. Dla osoby starszej – na zachowanie samodzielności w czterech ścianach własnego mieszkania.

Przeszczep rogówki nie ratuje życia jak przeszczep serca– mówi, dobierając słowa z chirurgiczną precyzją. – Ale ratuje jakość życia. Poprawa widzenia to często pierwszy krok do tego, by pacjent w ogóle zaczął dbać o resztę swojego zdrowia.

Najbardziej poruszające są historie tych najmniejszych pacjentów. W Sosnowcu przeszczep rogówki wykonano dziecku, które miało zaledwie sześć miesięcy.

U niemowląt to nie tyle przywracanie, co ratowanie możliwości rozwoju widzenia – tłumaczy profesor.

To procedura wymagająca i tymczasowa – dziecięca gałka oczna rośnie, a przeszczepiona rogówka już nie, więc zabieg trzeba za kilka lat powtórzyć. Ale jest to jedyna droga, by dziecko mogło kiedykolwiek zobaczyć wyraźnie kształty w podręczniku, twarz nauczyciela, linie boiska.

Chodzi o danie szansy na normalność. Na życie w świecie, a nie obok niego.

W holu szpitala wisi ikona św. Barbary, patronki dobrej śmierci i trudnej pracy. Można by pomyśleć, że to miejsce koncentruje się na odchodzeniu. Tymczasem prof. Dobrowolski i jego zespół każdego dnia zajmują się czymś wręcz przeciwnym: przywracaniem spojrzenia na świat. W metaforycznym i jak najbardziej literalnym sensie.

W Sosnowcu, mieście o industrialnej przeszłości, powstaje dziś najnowocześniejsze w Polsce centrum przywracania światła. I to światła, które ma konkretny, ludzki wymiar: pozwala dostrzec, że kolejka, choć wciąż długa, nieustannie się kurczy.

The post Światło z Sosnowca. Jak śląski szpital przywraca widzenie Polsce appeared first on bumber.pl.

Ponad 90 proc. populacji świata jest narażone na poziom zanieczyszczenia powietrza przekraczający wytyczne WHO, a liczne badania pokazują, że narażenie na wyższe poziomy zanieczyszczenia powietrza wiąże się z pogorszeniem funkcji płuc.

Celem badania, które przedstawiła Pimpika Kaewsri, doktorantka z University of Leicester (Wielka Brytania), było sprawdzenie wpływu zdrowej diety – szczególnie bogatej w owoce i warzywa – na niekorzystne skutki zanieczyszczenia powietrza dla funkcjonowania płuc.

Wykorzystując dane z brytyjskiego Biobanku, obejmujące około 200 000 uczestników, Kaewsri porównała wzorce żywieniowe badanych – w tym spożycie owoców, warzyw i produktów pełnoziarnistych – z funkcją płuc (FEV1 – ilość powietrza wydychanego w ciągu jednej sekundy) oraz narażeniem na zanieczyszczenie powietrza w postaci drobnych pyłów zawieszonych (PM2,5).

Stężenie PM2,5 to ilość bardzo drobnych cząstek, o średnicy 2,5 mikrometra lub mniejszych, uwalnianych do atmosfery na przykład ze spalin samochodowych i procesów przemysłowych.

Z każdym wzrostem narażenia na PM2,5 o pięć mikrogramów na metr sześcienny powietrza, zespół zaobserwował spadek FEV1 o 78,1 ml w grupie spożywającej mało owoców, w porównaniu z 57,5 ml w grupie kobiet spożywającej dużo owoców.

Nasze badanie potwierdziło, że zdrowa dieta jest powiązana z lepszą funkcją płuc zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet, niezależnie od narażenia na zanieczyszczenie powietrza. U kobiet, które spożywały cztery porcje owoców dziennie lub więcej, zaobserwowano mniejsze pogorszenie funkcji płuc związane z zanieczyszczeniem powietrza w porównaniu z kobietami, które spożywały mniej owoców – wyjaśniła Kaewsri, cytowana w materiałach prasowych.

Może to być częściowo wyjaśnione przez naturalnie występujące w owocach związki o działaniu antyoksydacyjnym i przeciwzapalnym.

Związki te mogą pomóc złagodzić stres oksydacyjny i stany zapalne wywołane przez drobne cząsteczki, potencjalnie niwelując niektóre szkodliwe skutki zanieczyszczenia powietrza dla funkcji płuc – dodała.

Kaewsri zauważyła również, że w badanej populacji mężczyźni generalnie deklarowali niższe spożycie owoców niż kobiety.

Ta różnica w nawykach żywieniowych może wyjaśniać, dlaczego potencjalny efekt ochronny owoców przed zanieczyszczeniem powietrza obserwowano tylko u kobiet – zauważyła.

Autorka planuje rozszerzyć badania, by sprawdzić, czy dieta może wpływać na zmiany w funkcji płuc w czasie.

Zdrowa dieta bogata w rośliny powinna być promowana w populacji już od szkoły podstawowej, nie tylko w celu zapobiegania chorobom przewlekłym, ale także w celu zmniejszenia śladu węglowego diet bogatych w mięso– zaznaczyła profesor Sara De Matteis z uniwersytetu w Turynie, która nie brała udziału w badaniach.

Nie zwalnia to rządów z kontynuowania polityki środowiskowej mającej na celu redukcję zanieczyszczenia powietrza do jak najniższego poziomu, biorąc pod uwagę brak bezpiecznych poziomów narażenia, ani nie przenosi odpowiedzialności na osoby, których wybory żywieniowe są często ograniczone potrzebami ekonomicznymi – dodała prof. De Matteis.

The post Przełomowe odkrycie naukowców. Owoce mogą chronić płuca przed smogiem appeared first on bumber.pl.