Mężczyzna zgłosił się na izbę przyjęć w stanie „ekstremalnego dyskomfortu”, wynikającego z wprowadzenia dużego obiektu do odbytnicy. Podczas pilnej operacji chirurgicznej okazało się, że obiektem tym jest 20-centymetrowy (około 8 cali) pocisk artyleryjski, pochodzący z 1918 roku, użyty przez armię Cesarstwa Niemieckiego.

Jak poinformowało źródło śledcze, sytuacja była poważna, ponieważ pocisk okazał się niewypałem.

W związku z tym wezwano saperów, aby go rozbroili, a straż pożarna była w gotowości – przekazano.

Personel i pacjenci szpitala Rangueil zostali ewakuowani z zagrożonego sektora, a wokół budynku izby przyjęć ustanowiono zamknięty obszar bezpieczeństwa.

Dopiero po stwierdzeniu przez ekspertów, że pocisk jest bezpieczny, sytuacja wróciła do normy. Zabezpieczony pocisk mierzył 20 cm długości i miał około 2,5 cm (1 cal) w obwodzie.

24-letni obywatel Francji, którego tożsamości nie ujawniono, ma zostać przesłuchany przez policję w tym tygodniu. Prokuratura rozważa wszczęcie przeciwko niemu postępowania za nielegalne posiadanie „amunicji kategorii A”.

Nie podano oficjalnego wyjaśnienia, w jaki sposób pocisk znalazł się w ciele mężczyzny. Jednak, jak zauważa lokalna gazeta „La Dépêche”, personel medyczny w Tuluzie jest „przyzwyczajony do leczenia ofiar urazów doznanych podczas gier seksualnych”. Media spekulują, że incydent może mieć podłoże erotyczne.

37-milimetrowy pocisk, wykonany z mosiądzu i miedzi, jest typowym znaleziskiem tzw. „żniwa żelaza” – corocznego zbioru niewybuchów z obu wojen światowych, odkrywanych na polach uprawnych i placach budowy we Francji.

Nie pierwszy taki przypadek

To nie pierwszy raz, gdy francuska służba zdrowia mierzy się z tak niecodziennym przypadkiem. W 2022 roku 88-letni mężczyzna zgłosił się do szpitala w Tulonie z podobnym pociskiem z I wojny światowej utkwionym w odbycie. Wówczas także wywołało to alarm bombowy. Uważa się, że mężczyzna ten wprowadził pocisk dla przyjemności seksualnej. W tamtym przypadku eksperci ocenili, że ryzyko eksplozji wewnątrz ciała jest znikome.

Przypadek z Tuluzy, z powodu żywego charakteru znalezionego pocisku, wymagał jednak znacznie bardziej rygorystycznych środków bezpieczeństwa, prowadząc do bezprecedensowej ewakuacji części szpitala.

The post Nagła ewakuacja szpitala. Niemiecki pocisk z czasów I wojny światowej utknął w odbycie 24-letniego Francuza appeared first on bumber.pl.

To nie jest wyścig o rekordy. To wyścig z czasem, którego pacjenci nie mają– mówi prof. Dariusz Dobrowolski, kierujący tymi działaniami.

Jego głos jest spokojny, ale w słowach czuć napięcie osoby, która wie, że każdy dzień oczekiwania to dzień życia w mgle. Jeszcze niedawno ta mgła trwała niemal cztery lata. Dziś skurczyła się do około dwóch.

To nie abstrakcyjne skrócenie kolejki. To konkretna szansa dla człowieka, który znów chce przeczytać książkę, rozpoznać twarz wnuka czy po prostu samodzielnie wyjść do sklepu.

Sosnowiec nie działa w próżni. Jest filarem śląskiego ekosystemu transplantologii, który w ubiegłym roku dał nową rogówkę ponad 700 osobom. To blisko połowa wszystkich takich zabiegów w kraju. Katowicki Szpital Kolejowy dodaje do tej puli kolejne 265.

To efekt symbiozy, ścisłej współpracy, dzielenia się know-how – precyzuje profesor. Śląsk stał się w tej dziedzinie krajowym liderem. Ale nasza ambicja jest szersza.

Ambicja ta wyrasta z przemysłowej, twardej tradycji regionu, który dziś zamiast węgla i stali, przetwarza nadzieję. Szpital w Sosnowcu ma status ponadregionalny. Przyjeżdżają tu pacjenci z Małopolski, Świętokrzyskiego, Wielkopolski. To nie tylko logistyczne wyzwanie, ale, jak przyznaje Dobrowolski, „impuls do ciągłego podnoszenia poprzeczki i poczucie głębokiej odpowiedzialności”.

W gabinecie profesora rozmowa schodzi z liczb na konkretne historie. Każda z tych 327 operacji ma twarz. Dla młodego człowieka – to szansa na zdobycie zawodu, na niezależność. Dla osoby starszej – na zachowanie samodzielności w czterech ścianach własnego mieszkania.

Przeszczep rogówki nie ratuje życia jak przeszczep serca– mówi, dobierając słowa z chirurgiczną precyzją. – Ale ratuje jakość życia. Poprawa widzenia to często pierwszy krok do tego, by pacjent w ogóle zaczął dbać o resztę swojego zdrowia.

Najbardziej poruszające są historie tych najmniejszych pacjentów. W Sosnowcu przeszczep rogówki wykonano dziecku, które miało zaledwie sześć miesięcy.

U niemowląt to nie tyle przywracanie, co ratowanie możliwości rozwoju widzenia – tłumaczy profesor.

To procedura wymagająca i tymczasowa – dziecięca gałka oczna rośnie, a przeszczepiona rogówka już nie, więc zabieg trzeba za kilka lat powtórzyć. Ale jest to jedyna droga, by dziecko mogło kiedykolwiek zobaczyć wyraźnie kształty w podręczniku, twarz nauczyciela, linie boiska.

Chodzi o danie szansy na normalność. Na życie w świecie, a nie obok niego.

W holu szpitala wisi ikona św. Barbary, patronki dobrej śmierci i trudnej pracy. Można by pomyśleć, że to miejsce koncentruje się na odchodzeniu. Tymczasem prof. Dobrowolski i jego zespół każdego dnia zajmują się czymś wręcz przeciwnym: przywracaniem spojrzenia na świat. W metaforycznym i jak najbardziej literalnym sensie.

W Sosnowcu, mieście o industrialnej przeszłości, powstaje dziś najnowocześniejsze w Polsce centrum przywracania światła. I to światła, które ma konkretny, ludzki wymiar: pozwala dostrzec, że kolejka, choć wciąż długa, nieustannie się kurczy.

The post Światło z Sosnowca. Jak śląski szpital przywraca widzenie Polsce appeared first on bumber.pl.